بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی است که بر حرکت، کنترل عضلات و تعادل تاثیر میگذارد. بیماری پارکینسون اغلب در افراد بین ۵۵ تا ۷۵ سال مشاهده میشود، اما میتواند در افراد جوانتر نیز رخ دهد. این بیماری معمولاً پیشرونده است و علائم آن در طول زمان شدیدتر میشوند.
علائم بیماری پارکینسون
ممکن است تشخیص بیماری پارکینسون در مراحل اولیه ی آن دشوار باشد. این بیماری اغلب از طریق علائم آن که ممکن است شامل موارد زیر باشد، تشخیص داده میشود :
- لرزش در دستان، پاها و صورت
- کندی حرکت بخصوص در هنگام شروع یک حرکت
- سفتی عضلات
- مشکل در راه رفتن، حفظ تعادل و هماهنگی اعضای بدن
- مشکل در خوردن و بلعیدن غذا
- مشکلات گوارشی
- مشکلات گفتاری
- افسردگی و مشکلات حافظه و فرایندهای فکری
عوارض بیماری پارکینسون
بیماری پارکینسون اغلب همراه با مشکلات اضافه ی زیر میباشد که ممکن است قابل درمان باشند:
مشکل در فکر کردن :
فرد ممکن است دچار مشکلات شناختی (زوال عقل) و فکری شود که معمولاً در مراحل نهایی بیماری پارکینسون رخ میدهد. این مشکلات شناختی ، چندان به داروها واکنشی نشان نمی دهند.
افسردگی و تغییرات عاطفی :
افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ممکن است دچار افسردگی شوند. درمان افسردگی میتواند کنترل سایر چالش های بیماری پارکینسون را آسانتر کند.همچنین ممکن است تغییرات عاطفی دیگری مانند ترس، اضطراب یا از دست دادن انگیزه را تجربه کنید. پزشکان داروهایی را برای درمان این علائم تجویز میکنند.
( داروهای افسردگی : پرفنازین ، دوکسپین ،فلوکستین ، دولوکستین ، سیتالوپرام )
مشکلات بلع : 
ممکن است با پیشروی بیماری مشکلاتی در بلعیدن غذا ایجاد شود. به دلیل کاهش بلع بزاق در دهان جمع شده و منجر به سرازیر شدن آب دهان میشود.
مشکلات و اختلالات خواب : 
افراد مبتلا به بیماری پارکینسون اغلب دچار اختلال در خواب میشوند از جمله بیدار شدن مکرر در شب، زود بیدار شدن یا به خواب رفتن در طول روز.همچنین ممکن است فرد اختلال رفتاری حرکات سریع چشم در خواب را تجربه کند. مصرف دارو میتواند در برطرف کردن مشکلات خواب موثر باشد.
مشکلات مثانه : 
بیماری پارکینسون ممکن است شامل مشکلات مثانه از جمله عدم توانایی در کنترل ادرار یا مشکل در ادرار شود.
یبوست : 
بسیاری از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون دچار یبوست میشوند که عمدتاً ناشی از کند شدن دستگاه گوارش میباشد.
همچنین ممکن است علائم زیر وجود داشته باشند :
تغییرات فشار خون : ممکن است احساس سرگیجه یا سبکی سر در هنگام ایستادن به دلیل افت ناگهانی فشار خون تجربه شود (افت فشار خون وضعیتی).
اختلال شامه : ممکن است مشکلاتی در حس بویایی ایجاد شود. احتمال دارد فرد در تشخیص برخی بوها یا تفاوت بین بوها مشکل داشته باشد.
خستگی : بسیاری از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون انرژی خود را از دست میدهند و احساس خستگی میکنند و دلیل آن نیز همیشه مشخص نیست.
درد : بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری دچار درد در نواحی خاصی از بدن یا در سرتاسر بدن خون میشوند.
اختلال عملکرد جنسی : برخی افراد مبتلا به این بیماری متوجه کاهش تمایل یا عملکرد جنسی خود میشوند.

تشخیص
تشخیص بیماری پارکینسون در مراحل اولیه میتواند دشوار باشد. پزشکان تشخیص خود را بر مبنای سابقه پزشکی بیمار و بررسی علائم در طول معاینه عصبی انجام میدهند. هیچ تست آزمایشگاهی و تصویربرداری نمیتواند بیماری پارکینسون را تشخیص دهد، با این حال اسکن های مغزی مانند سی تی اسکن، ام آر آی یا برش نگاری با گسیل پوزیترون (PET) ممکن است برای بررسی سایر اختلالات عصبی استفاده شوند.
درمان
درمان قطعی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد و درمان ها بر کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی تمرکز دارند.
دارو : 
از آنجایی که علائم بیماری پارکینسون ناشی از کمبود ماده شیمیایی دوپامین در مغز هستند، درمان های دارویی اصلی به افزایش میزان دوپامین در مغز کمک میکنند. لوودوپا که معمولاً با کاربیدوپا ترکیب میشود، داروی استاندارد برای این منظور میباشد. برای بیمارانی که به لوودوپا واکنش نشان نمیدهند، ممکن است آگونیست های دوپامین (داروهایی که عملکردی شبیه به دوپامین دارند) تجویز شود. سایر انواع دارها نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرند. متاسفانه بسیاری از این داروها میتوانند در طول زمان موجب بروز عوارض جانبی و کاهش کارایی شوند.
فیزیوتراپی : 
فیزیوتراپی یک بخش مهم در درمان پارکینسون است. توانبخشی میتواند به بهبود تعادل، حرکت، گفتار و توانایی های عملکردی کمک کند.
جراحی : 
در برخی موارد پیشرفته ی بیماری پارکینسون، عمل جراحی ممکن است به کنترل مشکلات حرکتی کمک کند. تحریک عمقی مغز در حال حاضر روش جراحی ارجح میباشد.
 
دکتر علی فرخانی - متخصص طب فیزیکی و توانبخشی
بانک اطلاعات دارویی
تاریخ : 1396/7/14 جمعه
تعداد بازديد: -
 
امتیاز دهی
 
 

تعداد بازديد اين صفحه: 99